|
Zo in die weken voor die operatie praatte ik natuurlijk wel eens met mensen... dat ze eruit moesten, die amandelen.
En de reacties varieerden dan van "Oh, mijn god, nee, oh, wat erg!!!" naar "Oh, dat gaat zo verschrikkelijk veel pijn doen, en als je pecht hebt hé, dan moet je nog een keer" of "En blóeden man, blóeden, en dat mag je dan niet doorslikken want dan ga je kosten, en dát doet pijn!!!"
Nou ja, hier werd ik dus een beetje zenuwachtig van. Want pijn had ik al even genoeg gehad met die zaag in m'n rug en dat ding dat van m'n urinebuis gehaald moest worden. Dát was pas pijn mensen!
Maar je hebt ook mensen die zeggen: "Oh, ja, dat moest ik ook, toen ik vier was".
What.... toen je fokking vier was??? Echt, ga weg! GO!
Of, en dat is wel de ergste dooddoener: "Oh, dan mag je lekker veel ijsjes eten".
Iemand een idee hoe het voelt als je twee open wonden in je keel hebt, NIET kunt slikken maar dat wel de hele tijd moet, je tong aan de achterkant doof is en je het gevoel hebt dat er de hele tijd spijkers in je oren worden geslagen?
Probeer dan maar eens een ijsje te eten. Een ijsje eten is dan niet lekker. NIET. LEKKER.
Maar goed. Die operatie.
Als verassing was Aysegul de hele dag bij me. Lief.
Eerst krijg je dan een hele lekkere pil. Een happy pil. Ik heb Aysie nog bevolen ze te gaan jatten ergens. Follow that nurse Aysie! (ze leert nog nederlands)
Maar door de happy pil ga je heel raar twitteren en ben je niet meer zo nerveus.
Behalve ik. Ik bleef gewoon nerveus.
En dan mag je naar die ok. Dat ritje erheen is nog wel geinig. Beetje rondkijken enzo.
Maar dan die ok.
Als acht mensen aan elk een verschillend lichaamsdeel gaan zitten raak ik lichtelijk paniekerig. Dat je zo'n ding bent opeens, dat daar ligt, waar naalden in moeten en stickers op moeten enzo. En dan opeens voel je iets raars van je arm naar je nek naar je hoofd en weg. Ben je dan.
Wakker worden uit een narcose gaat bij mij altijd een beetje gek. Ik herinner me nog dat ik moest plassen, iets kouds onder m'n billen voelde en hoorde dat ik moest gaan plassen, dat ik huilde en niet begreep waar ik was, en dat ik probeerde te ontdekken wat ik nou precies voelde in mijn keel.
En toen ik me besefte wat ik voelde ging ik nog harder huilen. Waarop er nog iets van pijnstilling in het infuus werd gespoten waarna ik rustiger werd.
En ontdekte dat het best wel meeviel. Die pijn.
Ik mocht nog wel ruim een uur bijkomen op de zaal en toen werd ik geacht opgehaald te worden.
En nu ben ik bij Bianca en Peter die heel goed voor me zorgen maar nu aan het werk zijn... Maar zoon Max is er gezellig. Die brengt me ijsjes. En wisselt koelelementen die ik tegen mn keel hou.
De pijn valt mee, alleen toen ik wakker werd was het erg. Als je voor het eerst slikt. Au!
Nou. Dat dus.
| 
